TLV Vegan – Jigal Krant (2022)

Ik heb heel lang gewacht op TLV Vegan. Een paar leuke recepten heb ik er wel uitgehaald, maar dat waren er letterlijk vijf. En de eigenlijke ontvanger, mijn zus, die vond het boek niet de moeite waard. Haar grootste struikelblok was het gebruik van de joodse benamingen in plaats van de in Nederland gangbare en de ‘irritante verhaaltjes’. die ikzelf dan best wel aardig vond. Op zich dus niet onaardig, maar het maakte mijn verwachtingen jammer genoeg niet waar.

Verre Geluiden. Bureau Buitenland (18 afl.)

Via Franka Hummels las ik op Twitter over Verre Geluiden, een podcastserie die door Bureau Buitenland in de zomervakantie uitgezonden werd. En Franka Hummels was één van de gasten die aan de hand van muzikale fragmenten haar enthousiasme voor een land deelde. Een leuke serie met afleveringen van een klein half uur. Van Japan tot Belarus. Van Turkije tot Egypte.

Agatha Raisin, S02 (3 afl.)

Een lekker kneuterige detectiveserie uit Engeland, zo omschreef ik de serie bij het eerste seizoen. Maar naarmate de serie vordert, wordt hij iets meer komisch, iets meer ‘persiflage op het genre’. Hij is al een jaartje of 8 oud, geloof ik. Hij doet een beetje denken aan series als Midsomer Murders, in de Cotswolds in Engeland, waar een voormalige PR-ster telkens tegen moorden aan loopt en dan besluit ze maar op te gaan lossen, samen of in wedstrijd met de lokale politie.En ook het tweede seizoen is weer leuk. Lekker simpel vermaak.

Agatha Raisin, S01 (8 afl.)

Een op en top Engelse detectiveserie. Een PR-ster laat haar leven in Londen achter om in de Cotswolds te gaan wonen. Maar als er allerlei mensen in haar omgeving vermoord worden, besluit zij haar voorgenomen rustige leventje in te ruilen voor het onderzoeken van de moorden. Vaak met gevaar voor eigen leven. Een lekker eenvoudige serie om hersenloos naar te kijken. Ook wel eens lekker.

Said lacht – Vestzaktheater, Enschede

Said el Hassnaoui is voor mij een nieuwe cabaretier. In het kleine Vestzaktheater begint de show met een voorprogramma van twee andere cabaretiers. De eerste zijn naam krijg ik niet mee. Niet zo erg, omdat ik ‘m toch niet erg leuk vond. De tweede act, Maartje Mikx is wel heel erg leuk. Het is jammer dat ik niets kan vinden over optredens waarbij zij alleen optreed. En Said Lacht, deze eerste tryout, is ook de moeite waard. Na een tijdje ben je gewend aan de hoge pitch van el Hassnaoui’s stem en leidt die niet meer af en kun je gewoon lekker lachen om de inhoud. Aanrader.

The Fall, S02 (6 afl.)

Het eerste seizoen van The Fall, een Engelse crimeserie over een seriemoordenaar die jonge professionele vrouwen vermoord, eindigde net niet. Een echte cliffhanger was er niet en de serie gaat in het gebruikelijke trage tempo door. Op zich prima, maar of ik het derde seizoen ook wil kijken, in dit tempo en met de ontwikkelingen in het tweede seizoen, daar moet ik nog over nadenken.

Phyllida Barlow. LWL-Museum – Münster, Duitsland

Om de expo van Andy Warhol in het Picassomuseum in Münster niet mis te lopen, trok ik op een tweede vrijdag van de maand naar de Duitse stad. Bijkomend voordeel: op die avond is de ingang van het LWL-Museum gratis. En omdat de expo van Phyllida Barlow erg klein was, vond ik dat prima. Het enorme bouwwerk in een koepel van het oude gedeelte van het museum pronkt roze in de grote ruimte. Een bezoekje waard, maar even more so doordat de vast collectie toch weer anders ingericht was dan de laatse keer dat ik hier was. Voldoende nieuws voor een mooi bezoek dus.

Andy Warhol. Kunstmuseum Pablo Picasso – Münster, Duitsland

Een erg fijne voorstelling van Andy Warhol in het Kunstmuseum Pablo Picasso in Münster, in Duitsland. Volgens mij wisselt het museum nogal eens van naam, maar dat doet niets af aan de altijd bijzondere expo’s die ze organiseren. De huidige, met veel grafische prints van Warhol, is erg de moeite waard. Anderhalve verdieping vol met posters van bijv. Elisabeth Taylor, Marilyn Monroe en zelfs Queen Elisabeth de Tweede. En dat is behoorlijk toevallig, nu ze net een dag of wat geleden is overleden. Blij dat ik deze expo nog mee heb kunnen pakken.

The Fall, S01 (5 afl.)

The Fall is een erg stevige Engelse crimereeks over een seriemoordenaar die jonge professionele vrouwen vermoord. Dat het om een seriemoordenaar gaat, merken ze pas als er een politieagente uit Londen het onderzoek van een van de moordzaken moet bekijken op kwaliteit. Het is niet echt een whodunnit, want dat weet je in de eerste aflevering al, maar de race tegen de klok van de politie tegen de ogenschijnlijk onschuldige dader is erg spannend, ondanks het langzame Engelse tempo.

The Hunt – Faye Kellerman (2022)

Ik ben gek op de Rina Lazarus en Peter Decker serie van Faye Kellerman. Wetend dat dit de laatste in de reeks zal zijn, keek ik erg vooral naar uit. Maar hij viel mij vies tegen. Pas in de laatste 60 a 80 pagina’s haalt Kellerman de kwaliteit die ze normaliter altijd levert. De verhaallijn rond Peter Decker in het eerste gedeelte van het boek is gewoon niet boeiend. En tot overmaat van ramp is de andere verhaallijn, over Chris Donatti, zo expliciet en vol met verkrachting, manipulatie en mishandeling dat ik met regelmaat zat te mopperen dat ik zo’n boek eigenlijk helemaal niet wil lezen. Een tegenvaller dus, en dat is jammer als je al 26 boeken in de reeks geweldig goed vond.

Me Time (2022)

Me Time is een vreselijke, en vreselijk afgezaagde, film over twee vrienden die volkomen andere richtingen uitgegroeid zijn. Bomvol stereotypen, super Amerikaans vermaak… het is een wonder dat ik deze film überhaupt heb uitgekeken. Nu beloofde Kevin Hart niet heel veel goeds, maar meestal kan ik een film met Mark Wahlburg beter waarderen.

Day Shift (2022)

Vampierenfilms of -series kijk ik niet erg vaak. Het is niet alleen Buffy of Santa Clarita Diet, maar heel veel meer is het ook niet. En voor het genre was deze leuk: doorspekt met humor en ondersteund door lekkere old school rapnummers en een gastrol voor Snoop vond ik deze film best leuk.

Play With Fire – Dana Stabenow (199x)

Het is bijna niet te geloven hoe actueel de onderwerpen van Dana Stabenows boeken uit de jaren ’90 nu nog zijn. In Play with fire heeft ze de bible thumping extreem religieuze groeperingen een stem gegeven, rondom de dood van een man. Mooi verhaal weer.