Gedichten 2 – Yahya Hassan (2020)

Omdat ik zijn eerste gedichtenbundel interessant vond, kocht ik ook Gedichten 2. Yahya Hassan, de Deens-Palestijnse dichter die op zijn achttiende doorbrak ondanks een ontwrichte jeugd, is in het tweede boek onsamenhangender dan in het eerste. Nog steeds zijn de onderwerpen van zijn gedichten zijn criminaliteit, zijn geestesgesteldheid en zijn ontworteld zijn in Denemarken. Maar ook zijn nieuw gevonden geld en verslavingen aan drugs en vrouwen spelen een belangrijke rol. Minder krachtig en meer incoherent. De nalatenschap van een dolende geest.

Gedichten – Yahya Hassan (2014)

In alle recensies wordt de poëzie van de jonge Yayha Hassan, een migrant van Deens-Palestijnse afkomt, omschreven als rauw. Ik zou ‘m vooral beschrijven als pijnlijk. De pijn om een leven met een vader die hem en zijn broertjes en zusjes mishandelt, een moeder die zich ervoor wegdraait, het uitzichtloze leven waardoor hij in een spiraal van misdaad en geweld terecht komt. Ongefilterd, deze eerste bundel.

Grappig jammer – Tim Hofman (2019)

Ik wachtte ongeveer een jaar om te kijken of het slechts 86 pagina’s dunne boek van Tim Hofman in Kobo Plus zou komen, dat deed het niet dus bestelde ik het zojuist als e-book. En toen viel het ook nog tegen. Het enthousiasme waarmee ik zijn vorige bundel las, ontbrak me nu. Een paar interessante teksten zaten er wel tussen maar meer dan dat vond ik het jammer genoeg niet: een paar interessante teksten.

Home Body – Rupi Kaur (2020)

Het derde boek van Rupi Kaur, Homebody, is in het begin best heftig, mishandeling, seksueel misbruik en depressie voeren de boventoon. Maar naarmate je verder in het boek komt, verandert de toon en komt er een kracht in de auteur naar boven die haar poëzie en proza voedt. Een interessante bundel, van een vrouw die zich probeert te ontvechten aan haar verleden.

Neem dit lichaam – Fatena al Ghorra (2019)

Ik heb het vaker als ik dichtbundels lees, dat ik eigenlijk niet goed snap wat de schrijver wil overbrengen. Zo ook in Neem dit lichaam van de Belgisch-Palestijnse Fatena al Ghorra. De gedichten in de bundel beschrijven een zwaar innerlijk leven, pijn, woede, onmacht als ik het moet interpreteren. En zoals veel Arabische literatuur is het bloemrijk, en is het haast nodig om mezelf hardop voor te lezen om een cadans te vinden en de teksten te begrijpen.

Leegstand – Aafke Romeijn (2020)

Leegstand is een bundeling van poëzie, proza en foto’s die Aafke Romeijn’s depressie verwoorden. Haar gevecht om te voelen, om haar gevoelens op de rit te krijgen en de twijfels die depressie met zich mee brengt over de wissel die haar depressie trekt op de mensen om haar heen zijn… deprimerend. Maar tegelijkertijd geeft het een inkijkje in een belevingswereld die niet je eigen is, en dat maakt het dus ook mooi. Het is geen dik boek maar ik heb de 65 pagina’s in één ruk uitgelezen.

Gedichten van de broer van Roos – Tim Hofman (2017)

Per toeval kwam ik gedichten van Tim Hofman tegen, waardoor ik eens keek wat hij geschreven heeft. Er staan een paar mooie gedichten in maar ook een paar waar ik geen drol van snap en dan nog alles er tussenin. Of ik het tweede boek ga lezen, weet ik nog niet maar deze was vermakelijk genoeg. In ieder geval is het een jong, eigentijds geluid met ook een aantal schrijnende onderwerpen.

Open ogen – Remco Campert (2018)

Soms vind ik het lastig poëzie te ‘snappen’. Open ogen van Remco Campert levert dat probleem niet. De gedichten in dit boekje zijn een aanklacht tegen de verharding in de migratieproblematiek en verwoorden dat heel erg letterlijk. Dat er hier en daar een gedicht met ander thema tussen staat, verrast niet maar valt nauwelijks op.

Het graf van Descartes – Jules Deelder (2013)

Boeken bingen is net zo fijn, zo niet fijner, dan tv-series bingen. En dus las ik vanavond ook Het graf van Descartes van Jules Deelder. Gedichten over Rotterdam, menselijk zijn, een ode aan drugs en variaties op vormen van zijn met de naam Deelder. Woordspelingen en zwaardere thema’s. Ook weer de moeite waard!

Ruisch – Jules Deelder (2013)

Een gedichtenbundel van Jules Deelder zoals het hoort, met goede woordspelingen, stijlgrapjes en thema’s als Rotterdam, muziek, drugs enzovoorts. Wat enigszins jammer is, is dat hij in deze bundel herhaaldelijk gebruik maakt van de herhaling in een gedicht, door dezelfde passage eindeloos te herhalen. Maar of het nu een gedicht is waarin Wilders en zijn volgers worden afgezeken, een gedicht dat tegenstellingen in alfabetische volgorde tegen elkaar afzet of vijf pagina’s opsomming van wat de dood is, het is weer typisch Deelder!

Bananenrepubliek – Bart Chabot (2016)

Ik zou inmiddels moeten weten dat de gedichten van Bart Chabot altijd bijzonder duister zijn. De hoofdthema’s zijn de dood, de zee, begraafplaatsen en nog meer dood. Ook Bananenrepubliek is weer naargeestig, en de gedichten lijken eerder korte verhalen, over een hulpdienst voor planeten, een man die langzaam uiteen valt of een man die aan de arm van een vrouw verandert in haar dode vader. Bizar ook vooral.

Milk and Honey – Rupi Kaur (2014)

Eerder dit jaar las ik het eerste boek van de Canadees-Indiase Rupi Kaur. Haar poëzie bleek indrukwekkend. Hard en zacht, realistisch. Het tweede boek dat ik lees, Milk and Honey, is feitelijk haar debuut. Het begint heftig, met geweld, verkrachting, verlies. Verderop in het boek gaat het over liefde, maar vooral het kwijt raken ervan, en het bijkomen van dat verlies. Trieste thematiek dus, maar wel mooi geschreven en echt een aanrader.

Tussentijds – J.A. Deelder (2008)

Even een vluggertje tussendoor: Tussentijds van Jules Deelder. In korte krachtige bewoordingen geschreven poëzie. Altijd fijn als kort intermezzo. En dan koos ik ook nog het boekje met de meeste bladzijden. Maar van de vierenzestig pagina’s, bleken er sowieso tweeëntwintig blanco. Een snel verbruikte 8 euro dus. Gelukkig zijn Deelder’s gedichten altijd leuk.

Hosanna Dagen – Bart Chabot (2018)

Morbide en deprimerend, anders kan ik het nieuwe boek van Bart Chabot niet beschrijven. Poëzie over de dood, over zelfdoding, over moord en deprimerende gedachten. Gezellig leesmateriaal voor tweede kerstdag. Maar je bent er in no time doorheen, dat dan weer wel. En dan heb je nog genoeg tijd om een leuk boek er achteraan te lezen.

The sun and her flowers – Rupi Kaur (2017)

Ik zag het boek Milk and Honey van Rupi Kaur uit 2014 maar kwam uiteindelijk The sun and her flowers uit 2017 te lezen. Poëzie met een rauw kantje, over onderwerpen als feminisme, ontvechten aan tradities, verkrachting en verlies, eigenwaarde en groei. De illustraties in het boek zijn ook van haar hand en samen levert dat een indrukwekkend boek op.

The Madman, his Parables and Poems – Kahlil Gibran (1918)

themadmanHet was tijd om de hersens weer een beetje werk te laten verrichten: The Madman, his Parables and Poems van Kahlil Gibran doet dat zeker. Het is een ritme waar je in moet komen en mij lukt dat het best door de teksten hardop te lezen, waarmee ze tegelijkertijd ook beter beklijven. Niet alleen de inhoud, maar ook het taalgebruik geeft een kracht aan de teksten van Gibran, die me aanspreekt. Zoals bijvoorbeeld “Nay, thou art not like me, O, Madman, for thou still takest thy little-self for a comrade, and with thy monster-self thou canst not be friends”.

On Love – Charles Bukowski (2016)

bukowskiPostuum is de bundel On Love van Charles Bukowski (1920 – 1994) samengesteld, op basis van werken bij kleine uitgeverijen en in tijdschriften. On love gaat voor Bukowski in de eerste plaats over de liefde voor (veel) vrouwen, daarnaast die voor drank en seks (in die volgorde) natuurlijk voor zijn typemachine en en passent wordt ook zijn dochter een paar keer genoemd. Volgens mij vond hij het imago van bad boy erg interessant en voerde hij het soms erg ver door. Als je er net aan begint, zijn zijn gedichten even worstelen, met bizarre zinsconstructies en vreemde elementen die je niet kunt plaatsen binnen de tekst. Maar zit je eenmaal in de flow van zijn schrijfstijl, dan is het best interessant.