Celebrating four decades of ground-breaking contemporary art, The Long Now is an expansive group show presenting new works by iconic artists closely associated with the Gallery’s dynamic history, alongside fresh voices from a new generation.
The Long Now takes its name from a concept of fostering long-term thinking and challenging throwaway culture. Newly created works appear alongside historic pieces that remain impactful and relevant, continuing Saatchi Gallery’s tradition of showing art of the present while giving artists the space to realise ambitious ideas.
The exhibition opens with works exploring process and mark-making – a fundamental human gesture reimagined by Alice Anderson, Rannva Kunoy and Carolina Mazzolari. This spirit of experimentation runs through works by Tim Noble, André Butzer, Dan Colen, Jake Chapman and Polly Morgan, who push subject, style and scale.
At the centre stands Jenny Saville’s monumental Passage (2004). Combining strength and beauty, it exemplifies her ambition to “be a painter of modern life, and modern bodies.” The work anchors the exhibition’s energy, inviting a powerful and intimate encounter with the human form.
Painting, a constant in Saatchi Gallery’s programme, is further represented by Alex Katz, Michael Raedecker, Ansel Krut, Martine Poppe and Jo Dennis, alongside new and emerging voices who continue to expand the medium’s possibilities.
Immersive installations shift the focus from viewing to participation. Allan Kaprow’s YARD, with its chaotic arrangement of tyres, encourages movement and play, while Conrad Shawcross’s suspended Golden Lotus (Inverted) transforms a vintage car into a kinetic sculpture, prompting reflection on transformation, agency and the role of the viewer.
The exhibition raises questions of technology and the future, with Chino Moya, Mat Collishaw and Tom Hunter reflecting on surveillance, automation and AI – considering how the digital world permeates contemporary life.
Themes of fragility and climate change weave throughout. Gavin Turk’s fractured Bardo suggests cultural decay and the precarious balance between permanence and collapse, while works by Olafur Eliasson, Chris Levine and Frankie Boyle use light to create moments of contemplation. Environmental concerns are explored by Edward Burtynsky, Steven Parrino, Peter Buggenhout, Ibrahim Mahama, Ximena Garrido Lecca and Christopher Le Brun, who address extraction, waste and renewal.
Curated by Philippa Adams (Senior Director, Saatchi Gallery 1999- 2020).
Featured artists: Alice Anderson, Olivia Bax, Frankie Boyle, Edward Burtynsky, Peter Buggenhout, André Butzer, Jake Chapman, Mat Collishaw, Dan Colen, John Currin, Jo Dennis, Zhivago Duncan, Olafur Eliasson, Rafael Gómezbarros, Ximena Garrido-Lecca, Damien Hirst, Tom Hunter, Henry Hudson, Alex Katz, Allan Kaprow, Maria Kreyn, Ansel Krut, Rannva Kunoy, Christopher Le Brun, Chris Levine, Ibrahim Mahama, Carolina Mazzolari, Jeff McMillan, Misha Milovanovich, Polly Morgan, Ryan Mosley, Chino Moya, Tim Noble, Alejandro Ospina, Steven Parrino, Martine Poppe, Michael Raedecker, Sterling Ruby, Jenny Saville, Petroc Sesti, Conrad Shawcross, Soheila Sokhanvari, John Squire, Dima Srouji, Gavin Turk, Richard Wilson, Alexi Williams Wynn.
Dankzij uitzonderlijke bruiklenen van het Soulages Museum 
David Zwirner is pleased to announce an exhibition of paintings, drawings, and glass installations by renowned German artist Gerhard Richter at the gallery’s Paris location. This is the artist’s third show with David Zwirner since the announcement of his representation in 2023, following solo presentations at the gallery’s locations in New York (2023) and London (2024).
Glanzende stenen blokken op elkaar gestapeld.
NDSM Fuse bestaat uit meerdere expositieplekken binnen één geheel. De Wunderkammers beneden bij de trap, het eerste deel met de expositie die ik eerder al bekeek. En het achterste deel van de expositieruimte waar de kleurrijke, fantastische, organisache vormen in de schilderijen van Getrud D de blik trekken.
My Oma is een tentoonstellingsproject dat zich richt op de figuur van de grootmoeder.
Verschillende werken van jonge kunstenaars, zoals Maaike Kramer, Peim van der Sloot, Jan van der Pol en Monica Mays. Vorig jaar heb ik de expo gemist, maar ik zag dat de winnaar van vorig jaar, Monali Meher, in de jury zat. En van haar zag ik twee jaar geleden een expo in Het Atelier in Brugge, toevallig in de straat waar mijn guesthouse zat.
Mooie werken, allemaal gebaseerd op rampspoed, politiek falen of schrijnende situaties in de wereld. In deze expo ook een aantal werken die ik al eerder zag. Zo is de installatie van fietsen hier een centraal werk. Waar ik die zag, weet ik niet meer. Maar uit de expo in Cambridge was hier behang gemaakt en het trio aan foto’s waarop WeiWei een oude Mingvaas vernietigt hing er ook. En eerder zag ik het werk met de duizenden zonnebloemzaadjes al. Ook van deze weet ik niet precies waar. Maar er hingen en stonden ook veel nieuwe werken, die ik niet eerder zag. Zo vond ik het werk van het verwrongen vlechtstaal misschien wel het meest indrukwekkend: vlechtstaal uit scholen die tijdens een aardbeving het begaven, vanwege het gebruik van ondermaatse materialen met als gevolg heel veel dode kinderen, en ouders die bij hun zoektocht naar hun kinderen gearresteerd waren omdat de Chinese overheid de waarheid wilde verdoezelen. Bijzonder goede expo.
Drie maanden eerder stond ik nog naast de grote sculptuur van Cragg voor het Heydar Aliyev Cultural Center in Baku. Nu sta ik tussen de prachtige sculpturen van Cragg in een historisch gebouw in Lissabon. Het is een klein museum met een wat rare entree maar de ruimte laat de werken van Cragg goed tot zijn recht komen, met schitterende verlichting en balans in de ruimtes. Verrassend zijn de werken die juist helemaal niet aan de bekende stijl van Cragg doen denken, en de tekeningen en schilderijen. En dat er ook nog een aantal sculpturen in de publieke ruimte staan, op het Praça do Comercio, is alleen maar een bonus.
Erg fijne expositie met werken uit het Boijmans van Beuningen, die zo lang het museum niet open is, rondreizen naar verschillende andere musea. Ik zag een aantal interessante werken, die ik niet eerder zag, of waarvan ik de maker niet kende zoals The Car van Marisol (Escobar) of Salvador Dali’s Shirley Temple, le plus jeune monstre sacré du cinéma de son temps. Of Two Deckchairs van David Hockney. Maar het leukst was wel dat de Phalli Infinity Room van Yayoi Kusama helemaal verlaten erbij lag, toen ik kwam en ik dus meteen kon doorlopen en zonder tijdslimiet mocht genieten van de tientallen reflecties op de rood-wit gestipte fallussen.
Een lastige keuze: nu Israël Gaza vernietigt, kun je dan nog met goed fatsoen naar een Joods museum. Op het moment dat dit speelde, dacht ik dat wel kon. Nu, weken later, zou ik diezelfde keuze niet licht maken. Het blijft lastig, de scheidslijn tussen niet alle Israëliers steunen de vernietiging en Israëliers zien als vertegenwoordigers van hun regering. Deze expositie was trouwens wel de moeite waard. Niet eerder zag ik een expo gewijd aan LeWitt alleen.