Dankzij uitzonderlijke bruiklenen van het Soulages Museum brengt de tentoonstelling 130 werken samen, gemaakt tussen de jaren 1940 en begin 2000, waaronder 25 niet eerder vertoonde stukken. U ontdekt een collectie schilderijen op papier, die lange tijd in het atelier van de kunstenaar bewaard zijn gebleven en getuigen van de consistentie en vrijheid waarmee Soulages dit medium benadert.
Aanvankelijk gaf Pierre Soulages de voorkeur aan walnootbeits, maar hij keerde vaak terug naar dit materiaal, dat door meubelmakers werd gewaardeerd om zijn transparantie, opaciteit en helderheid, in tegenstelling tot het wit van het papier. Hij gebruikte ook inkt en gouache voor werken waarvan de kleine formaten geenszins afbreuk deden aan hun formele kracht en diversiteit.
David Zwirner is pleased to announce an exhibition of paintings, drawings, and glass installations by renowned German artist Gerhard Richter at the gallery’s Paris location. This is the artist’s third show with David Zwirner since the announcement of his representation in 2023, following solo presentations at the gallery’s locations in New York (2023) and London (2024).
Glanzende stenen blokken op elkaar gestapeld.
NDSM Fuse bestaat uit meerdere expositieplekken binnen één geheel. De Wunderkammers beneden bij de trap, het eerste deel met de expositie die ik eerder al bekeek. En het achterste deel van de expositieruimte waar de kleurrijke, fantastische, organisache vormen in de schilderijen van Getrud D de blik trekken.
My Oma is een tentoonstellingsproject dat zich richt op de figuur van de grootmoeder.
Verschillende werken van jonge kunstenaars, zoals Maaike Kramer, Peim van der Sloot, Jan van der Pol en Monica Mays. Vorig jaar heb ik de expo gemist, maar ik zag dat de winnaar van vorig jaar, Monali Meher, in de jury zat. En van haar zag ik twee jaar geleden een expo in Het Atelier in Brugge, toevallig in de straat waar mijn guesthouse zat.
Mooie werken, allemaal gebaseerd op rampspoed, politiek falen of schrijnende situaties in de wereld. In deze expo ook een aantal werken die ik al eerder zag. Zo is de installatie van fietsen hier een centraal werk. Waar ik die zag, weet ik niet meer. Maar uit de expo in Cambridge was hier behang gemaakt en het trio aan foto’s waarop WeiWei een oude Mingvaas vernietigt hing er ook. En eerder zag ik het werk met de duizenden zonnebloemzaadjes al. Ook van deze weet ik niet precies waar. Maar er hingen en stonden ook veel nieuwe werken, die ik niet eerder zag. Zo vond ik het werk van het verwrongen vlechtstaal misschien wel het meest indrukwekkend: vlechtstaal uit scholen die tijdens een aardbeving het begaven, vanwege het gebruik van ondermaatse materialen met als gevolg heel veel dode kinderen, en ouders die bij hun zoektocht naar hun kinderen gearresteerd waren omdat de Chinese overheid de waarheid wilde verdoezelen. Bijzonder goede expo.
Drie maanden eerder stond ik nog naast de grote sculptuur van Cragg voor het Heydar Aliyev Cultural Center in Baku. Nu sta ik tussen de prachtige sculpturen van Cragg in een historisch gebouw in Lissabon. Het is een klein museum met een wat rare entree maar de ruimte laat de werken van Cragg goed tot zijn recht komen, met schitterende verlichting en balans in de ruimtes. Verrassend zijn de werken die juist helemaal niet aan de bekende stijl van Cragg doen denken, en de tekeningen en schilderijen. En dat er ook nog een aantal sculpturen in de publieke ruimte staan, op het Praça do Comercio, is alleen maar een bonus.
Erg fijne expositie met werken uit het Boijmans van Beuningen, die zo lang het museum niet open is, rondreizen naar verschillende andere musea. Ik zag een aantal interessante werken, die ik niet eerder zag, of waarvan ik de maker niet kende zoals The Car van Marisol (Escobar) of Salvador Dali’s Shirley Temple, le plus jeune monstre sacré du cinéma de son temps. Of Two Deckchairs van David Hockney. Maar het leukst was wel dat de Phalli Infinity Room van Yayoi Kusama helemaal verlaten erbij lag, toen ik kwam en ik dus meteen kon doorlopen en zonder tijdslimiet mocht genieten van de tientallen reflecties op de rood-wit gestipte fallussen.
Een lastige keuze: nu Israël Gaza vernietigt, kun je dan nog met goed fatsoen naar een Joods museum. Op het moment dat dit speelde, dacht ik dat wel kon. Nu, weken later, zou ik diezelfde keuze niet licht maken. Het blijft lastig, de scheidslijn tussen niet alle Israëliers steunen de vernietiging en Israëliers zien als vertegenwoordigers van hun regering. Deze expositie was trouwens wel de moeite waard. Niet eerder zag ik een expo gewijd aan LeWitt alleen.
De tentoonstelling Welt auf Papier in het kader van de 100e geboortedag van Antoni Tàpies en de 130e van Joan Miro in het Pablo Picasso Museum is de moeite waard. Het is bijna bizar hoeveel gelijkenis er in de stijl van beide schilders is, maar toch ook een eigenheid. Met meer dan 100 werken, een flinke expositie.
In 2023 wordt de 50e sterfdag van Picasso herdacht door tentoonstellingen door de hele wereld, of tenminste heel Europa. In het Cobra Museum doen ze dat met de expositie De andere Picasso. Terug naar de bron. De tentoonstelling toont een minder bekend deel van het oeuvre, waarvan ik toch een groot deel al heb gezien of vergelijkbaars heb gezien, in bijv. Antibes en in Parijs. Maar dat maakt het niet minder de moeite waard.