cultuurbarbaar.daniellefrek.nl

travel, culture, books and food

cultuurbarbaar.daniellefrek.nl

Coming Soon – LaFayette Anticipations, Parijs, Frankrijk

Een keer eerder zag ik een best interessante expositie in de LaFayette Anticipations maar deze expositie, Coming soon, snap ik niet. De expo zou gaan over de relatie van de mens met het onbekende in de toekomst. De kunstwerken die er hangen zijn weinig inspirerend en de enige vraag die ze oproepen: hoe hangt dit samen met het thema. Het kan gebeuren, dat iets je niet aanspreekt. Jammer. Gelukkig is het café wel aangenaam.

New Works. Richard Deacon – Galerie Thaddaeus Ropac, Parijs, Frankrijk

Omdat ik toch bij de Galerie Thaddaeus Ropac was, liep ik ook door naar de verdiepingen waar het werk van Richard Deacon stond. Onder de eenvoudige titel: New Works, worden sculpturen tentoon gesteld die allemaal behoorlijk abstract zijn. En mij daarnaast ook nog eens helemaal niet aanspreken. Het werd dus een kort bezoekje, maar jezelf af en toe blootstellen aan nieuwe kunstenaars is natuurlijk altijd goed. Daar was deze tour langs art galleries in de eerste plaats natuurlijk ook voor bedoeld.

On paper. Diverse artiesten – Galerie Max Hetzler, Parijs, Frankrijk

Na mijn bezoeken vorig jaar aan de Max Hetzler galleries in Berlijn, waren mijn verwachtingen van alle expo’s in Parijs misschien wel het hoogst gespannen voor de expo On Paper. Uiteindelijk was het een interessante expositie, maar het wow-effect dat ik verwacht had, bleef uit. Ik keek het meest uit naar werken in het echt van Grace Weaver (mooi, maar rustiger dan verwacht) en Barry Flanagan (op papier heel veel rustiger dan zijn opvallende sculpturen). Al met al een mooie expositie maar niet de mooiste van deze dagen in Parijs.

KraftPlus+. Frederic Platéus. Ruttkowski;68, Parijs, Frankrijk

De iindustrieel aandoende ontwerpen van Frederic Plateus die ik toevallig tegenkwam in mijn speurtocht naar andere art galeries, zijn niet helemaal mijn ding. Geometrische vormen, sculpturen aan de muur met grafische elementen, elementen uit de industrie, autowereld, motorsport etc., ze geven een abstract beeld. Leuk om even binnen te lopen maar ik zou er een volgende keer zeker niet voor omlopen.

Quelques nouvelles. Fabrice Gygi – Galerie Chantal Crousel, Parijs, Frankrijk

In de press release licht de kunstenaar zijn werken toe. Ik word er, zeker in het Frans, niet echt wijs uit. Maar een zin geeft richting aan het geheel, namelijk: Wat nieuws. Wat nieuws uit geel, het geel van diegenen die opgroeien, gestempeld met het zegel van het motto ‘Lux’ enzovoorts. En geel, dat is de expositie wel. De grote werken hangen ruim geëxposeerd en dat maakt ze extra indrukwekkend: grote, heldere, gewaagde werken waarin geel de boventoon voert. Mooie expo.

Robert Mapplethorpe curated by Edward Enninful – Galerie Thaddeus Ropac, Parijs, Frankrijk

De Thaddaeus Ropac Galerie heeft uitgever Edward Enninful, Ghanees van geboorte, gevraagd om de expositie te cureren. Omdat de uitgever gewend is in spreads van 2 pagina’s te werken, biedt de expositie een bijzondere samenhang tussen beelden, die je normaliter niet perse bij elkaar zou verwachten. En dat biedt een nieuwe blik op de werken. Een mooie expo, de moeite van een bezoek waard!

Crystal Oud. Silina Syan – Institut des Cultures d’Islam, Parijs, Frankrijk

In de hal van het Institut des Cultures d’Islam in Parijs is een erg kleine expo te vinden van Silina Syan. Ze zoekt naar identiteit, door de verhalen van haar Armeense moeder en Bangladeshi vader en haar jeugd in de buitenwijken van Parijs.In foto’s van winkels en schoonheidsproducten uit de wijk Goutte d’Or (waar ook het Institut des Cd’I zit) probeert ze die verbinding tot stand te brengen. Het was erg klein en niet heel erg indrukwekkend, maar wel leuk om het werk van jonge artiesten uit de wijk terug te zien.

La Rose de Jericho. Aurélia Zahedi – Institut des Cultures d’Islam, Parijs, Frankrijk

In de groen betegelde in onbruik geraakte hammam van het Institut des Cultures d’Islam in Parijs is een expositieruimte gecreëerd. Op het moment van mijn bezoek was er een expositie van Aurélia Zahedi over de onsterfelijke roos van Jericho. In sculpturen en een film vertelt de kunstenares een verhaal over Palestine dat verscheurt wordt door de waanzin van de mens.

Aux sources de l’imaginaire de Sofia El Khyari – Bibliotheque de l’Institut du Monde Arabe, Parijs, Frankrijk

Ik had er meer van verwacht, van de multimediale expositie van Sofia el Khyari. Het bleek uiteindelijk een hoekje te zijn in de bibliotheek van het IMA, Institut du Monde Arabe. De tekeningen zijn nog het interessantst omdat zij gebruikt worden voor haar animaties. Maar verder zag het er vooral uit als werk van een jonge amateurtekenaar.

Papers on the Wall – Galerie Brugier Rigail, Parijs, Frankrijk

De Galerie Brugier-Rigail is al vaker onder mijn aandacht gekomen. Dus toen ik er toevallig langs liep moest ik er wel even naar binnen natuurlijk. En al zegt de website dat ze werken van AR Penck hebben, Ladislas Kineno (ook bij Le Cabinet d’Amateur), Yves Klein en anderen, erg indrukwekkend vond ik de expo niet. Het meest opvallend, erg genoeg, waren de werken van Mr.Chat, de knalgele kat die in de street art vaker voorkomt.

Hervé Yamguen – Afikaris Gallery, Parijs, Frankrijk

De expositie van de Kameroense Hervé Yamguen is bijzonder, op het surreële af. De werken lopen van sculpturen tot schilderijen, van schedels met dingen die eruit groeien tot surreële natuurschilderingen waar mensenhoofden uit groeien.

Verder was er in de gallery een separate expo van Marco Posso, Une constellation divine, waar ik helemaal niets mee kon. Vage beelden met fake kaarsen verspreid over de vloer, waardoor het een beetje occult aanvoelde.

Emptiness. Chiho Aoshima – Perrotin Galerie, Parijs, Frankrijk

De Japanse Chiho Aoshima schijnt vooral te werken aan zombies en schedels, maar op dit moment ligt haar focus op romantische beelden van traditionele Japanse onderdelen, gecombineerd met vrouwelijke manga-achtige figuren. En dat levert een mooie en bijzondere expositie op in vooral delftsblauwe kleuren. Of de emptiness refereert aan het feit dat de meeste keramische sculpturen als een vaas (kunnen) dienen, betwijfel ik. Het is wel de eerste indruk die ik bij de titel van de expositie had. Het was een expositie die ik op mijn ‘misschien, als ik tijd genoeg heb lijstje’ maar ik vond het misschien wel de meest verrassende van al mijn gallery-bezoeken dit weekend.

Whose land is it anyway? MaMA Rotterdam

Deze expo gaat over thema’s als zelfvoorzienigheid, duurzaamheid, decolonisatie en toerisme and de raakvlakken tussen deze thema’s. Samen met jonge kunstenaars uit Aruba en Curacao en het publiek onderzoekt de expo de middelen om minder afhankelijk te zijn van toerisme en zoekt naar andere bronnen van zelfvoorzienigheid die kunnen bijdragen aan de ABC-SSS eilanden.

My Oma. Kunstinstituut Melly. Rotterdam

My Oma is een tentoonstellingsproject dat zich richt op de figuur van de grootmoeder.

Het project verkent persoonlijke en culturele erfenissen die voorkomen uit zowel genegenheid als conflict. Het brengt kunstenaars en verhalen samen, evenals kunstwerken en theorie die centrale kwesties van onze tijd verwoorden: ervaringen van immigratie, dissonant erfgoed en veranderende genderrollen.

My Oma besteedt speciale aandacht aan belichaamde kennis en verhalen op kleine schaal. In het licht van een ontwikkelende politieke polarisatie, benadrukt My Oma juist historische perspectieven, versterkte intergenerationele banden en vieren we kennis behouden door verschillende diasporas. De tweetalige titel van het project—met het Engelse my en het Nederlandse oma—is bedoeld om deze persoonlijke benadering over te brengen.

What it is, what it means and what I would like it to be. Pris Roos. Tent Rotterdam

Als ik even binnenstap bij Kunstinstituut Melly, geeft de kassier aan dat ik even op de website moet kijken. En dan blijkt dat ik vergeten was dat er een expo van Pris Roos in Rotterdam is. Jaiks. En wel in Tent, het platform voor hedendaagse kunst in de Witte de Withstraat. Het zijn mixed-media installaties met portretten van negen individuen. De geportretteerden ontvouwen hun gelaagde reis door middel van gesprekken met de kunstenaar, vastgelegd in audiofragmenten. Met de solotentoonstelling ‘what it is, what it means and what i would like it to be’ creëert Roos een ruimte waarin je je eigen familiegevoel kunt onderzoeken en je thuis kunt voelen.

De geportretteerde vrouwen en non-binaire personen, allen vertrouwde gezichten uit Roos’ eigen kring, dienen als muzen voor deze bijzondere collectie. Familie, opgroeien, immigratie, queerness, gender en gendertransitie zijn intieme thema’s die worden verkend in gesprekken bij elke installatie.

Getekend: Rotterdam! Urban Jungle. Kunsthal Rotterdam

Expo van kunstenaars die de stad observeren en hun reflecties in tekeningen verbeelden: de stadstekenaars. Dit jaar hebben Xaviera Altena, Johan Kleinjan en Nuno Orlando de taak de spanning tussen stad en natuur in beeld te brengen. Kunsthal Rotterdam toont het eindresultaat in de tentoonstelling ‘Getekend: Rotterdam! Urban Jungle’, te zien vanaf zaterdag 14 oktober.