La Voix Humaine / L’Heure Espagnole. Opera Zuid – Eindhoven Festival (Livestream)

De dubbelopera La Voix Humaine en l’Heure Espagnole vertolkt twee verschillende verhalen. De verbindende factor is het verlangen naar liefde, de wanhoop een diepe band met een ander te hebben iets wat in coronatijd voor veel mensen herkenbaar is, volgens het team van Opera Zuid uit Maastricht. De wanhopige Elle die terugverlangt naar haar ex biedt één en al drama. De overspelige Concepction is grappig, net een klucht. Het laatste verhaal komt van de hand van Jean Cocteau, wiens museum ik bezocht in het Franse Menton. Waar trouwens niet zichtbaar werd dat hij ook opera’s schreef. In dit geval op muziek van Ravel.

Michelle David & The Gospel Sessions – Eindhoven Festival (Livestream)

Het Eindhoven Festival biedt voor een schamele 5 euro een uitgebreid aanbod van digitale voorstellingen, van theater tot museumbezoek en van jazz tot gospel. En zo kijk ik Michelle David & The Gospel Sessions. Een voorstelling waar ik niet apart een kaartje voor zou hebben gekocht maar die ik nu meepak. Met een goed boek en deze sessie op de achtergrond: erg lekker!

Mag ik even? Kamal Khamarch – Livestream

Het is de eerste keer dat ik een cabaretier via Livestream volg, en eerlijk is eerlijk, dat was best wel lekker. Gewoon in mijn eigen huiskamer, zonder de geliktheid van een opname waarin geknipt en geplakt is. Het was een tryout van Mag ik even? van Kamal Khamarch. En dat is meteen het mooie ervan, ik zou er namelijk niet voor naar België gereden zijn. Mijn blikveld is door corona dus ook nog eens verbreed! Een aanrader, scherp, schuwt politiek en gevoelige onderwerpen niet en praat met gemak anderhalf uur vol.

Waterkonijnen. Musa – Het Vestzaktheater, Enschede

Het is een mooie, heel persoonlijke voorstelling, Waterkonijnen van Musa (Muhsin Abdulwahab). Van zijn vroege jeugd in Yemen, zijn jeugd zonder zijn vader in Nederland tot het moment dat zijn vader weer bij het gezin komt wonen en het leven een stuk minder leuk voor het gezin wordt. Het Vestzaktheater werkt mee aan de intieme sfeer doordat het klein is. Alleen was er die enorme stoorzender van een paar Tokkies op de eerste rij… pfff. Maar de voorsteling is zeker aan te raden.

Karsu – Metropool, Enschede

Het is mijn vierde concert van Karsu, dit optreden in Metropool in Enschede. Het wordt geadverteerd met de ‘nieuwe sound’ van Karsu. Gelukkig is dat niet het geval: Karsu speelt een mengeling van Engelse en Turkse liedjes. Haar Turkse muziek is bijzonder sterk, in het Engels iets minder totdat ze bij de bluesy, jazzy nummers komt. Haar stem en haar performance hebben de afgelopen jaren enorm aan kracht gewonnen.

Verte (try-out). Sara Kroos – Stadstheater de Bond

De voorstelling Verte van Sara Kroos gaat verder waar haar vorige show ophield. Sara die met haar beperkingen beter in het leven past en zichzelf leert accepteren. Haar show is minder grof dan de vorige en in het begin lijkt ze wat gespannen maar als ze eenmaal op dreef is, is het ook goed. Grappig, gevoelig, met muzikale interludes. De songteksten zijn serieus, soms wat zwaar, maar tegelijkertijd ook grappig. Een mooie, complete show!

Meer van hetzelfde. Daniel Arends – Schouwburg Hengelo

Het was een enorme teleurstelling. De titel van Daniel Arends belooft ‘Meer van hetzelfde’ maar wat je krijgt is een grove, platvloerse variant. Daniel Arends is vanaf de start grofgebekt, zijn eerste zinnen over zichzelf dood laten slaan met zijn eigen kind, zijn moeder n&^%ken op het podium, hij schoffeert het publiek en elk tweede woord is het woord neuken. Hij gedraagt zich als een brallende corpsbal met een flinke dosis coke in zijn neus. Met andere woorden: een vreselijke voorstelling waar ik het liefst al na een kwartier weg had gewild, ware het niet dat we midden in een rij zaten.

Waar was ik? Najib Amhali – Schouwburg Hengelo

Najib Amhali is na 2 jaar terug in het theater. Een leuke show met een boodschap. Nu hij 15 maanden clean is, vertelt hij tussen de grappen door over de ellende van drank- en drugsverslaving die zijn leven beheerste. Niet altijd bevorderlijk voor de sfeer maar het levert perpectief. Zoals altijd zorgen de grappen over ‘buitenlanders’ voor de meeste hilariteit. Het voelt wat ongemakkelijk maar de grappen over ‘buitenlanders’ slaan nog steeds het meest aan. Hoewel vooral de grappen over de ‘nieuwe buitenlanders’ een mooie boodschap in zich hebben.

Niets te verliezen! Soundos el Ahmadi – Schouwburg Lochem

Het was een eindje rijden, 45 minuten namelijk, om Soundos el Ahmadi te kunnen kijken in de Schouwburg Lochem. Haar show Niets te verliezen speelt niet dichter bij Enschede dan dit. Ondanks alle negatiefs rondom Soundos is haar show weer hilarisch en zit ik met regelmaat hardop te lachen. De rode draad in de show is haar rol in Expeditie Robinson, die ik natuurlijk niet gezien heb want ik heb al jaren geen tv meer. Maar de verhalen zijn ook zonder de tv-show gekeken te hebben al grappig genoeg. Een leuke show die uitnodigt ook een volgende weer te bezoeken! Hopelijk is die dan dichter bij Enschede te vinden.

Het zijn net mensen 2.0. Joris Luyendijk – Wilminktheater, Enschede

In 2006 verscheen het boek Het zijn net mensen van Joris Luyendijk. Een eyeopener van jewelste, over hoe nieuws vergaard en gepubliceerd wordt. Dat echt objectieve nieuwsgaring eigenlijk niet bestaat ook. In deze theatershow borduurt Luyendijk daarop voort en lardeert hij de basis van zijn boek met actuele voorbeelden: wanneer gaat het mis in de journalistiek, en hoe weten we dat? Waarom kiezen journalisten ervoor om nieuws al gekleurd, of misschien zelfs leugenachtig, weer te geven? Interessante vragen waarop je tijdens deze show een antwoord krijgt. Een aanrader, echt!

Tania Kross. Carmen – Muziektheater, Enschede

Het was een spektakel, de opera Carmen. In een afwisseling van Frans en Spaans, met intermezzo’s van flamenco wordt een modern verhaal neergezet dat in vrijwel niets lijkt op het originele verhaal, anders dan dat de liefde opbloeit tussen Carmen en Don José maar ook weer vergaat, dat Escamillo zijn liefde verklaart aan Carmen, die in de kaarten de naderende dood al leest. Tania Kross, de mezzosopraan draagt met haar stem de hele voorstelling maar ook Micaëla, in de persoon van Francis van Broekhuizen is indrukwekkend al is ze weinig in beeld. De flamencozangeres heeft een heel eigen, bijzonder stemgeluid en brengt die opzwepende stukken heel fraai. Maar stiekem vond ik het allemaal een beetje ‘veel’, zo bij elkaar. Ik had liever een meer traditionele uitvoering gehad.

Eva Crutzen. Opslaan als… – De Kleine Willem, Enschede

Voor ik het kaartje kocht, kende ik Eva Crutzen eigenlijk niet. Een collega kende haar Klikbeet-filmpjes en vond haar leuk, maar verder ging ik vanavond zonder enige verwachting richting het theater. En het viel me 100% mee. Crutzen is een beetje een stuiterbal maar door alle afwisseling en de audiovisuele ondersteuning is de show heel erg leuk en divers. Ze zingt, doet een draaidoospoppetje na, zwabbert als dronken lodder over het podium en zet enorm knap typetjes neer, zonder in zware karikaturen te verzanden. Een aanrader, vind ik het!

Monopoly. Nabil Aoulad Ayad – ‘t Verborgen Theater, Boekelo

Het is mijn tweede voorstelling van Nabil Aoulad Ayad. En hij stelt weer niet teleur. Met een licht Brabants accent maar evengoed met typetjes in het Turks, Twents of Surinaams zet hij een show neer die je hardop doet lachen. Niet grof, wel humoristisch en scherp. En het grappigst nog wel het moment waarop ‘ie ontdekt dat vrijwel de hele zaal gevuld is met witte Nederlanders, geboren in de jaren 40 en 50 van de vorige eeuw. Niet heel verrassend dat zijn bijzonder grappige stukjes over Biggie en Sean Paul niet helemaal landen. Ik heb genoten!

Life on stage. Howard Komproe – Posttheater, Arnhem

Dichterbij dan Arnhem komt Howard Komproe niet met zijn show Life on Stage. Dus in de auto maar door de mistige avond voor de 100 km richting Arnhem. De cabaretier is, zoals zijn aandeel in Caribbean Combo al deed vermoeden, goed vermaak. Met zijn gezin van tienerdochters als spil, verhaalt Komproe over de ellende die een vader van tieners moet doorstaan. En aanverwante zaken. Een mooie comeback, die geen comeback is!

Tosca. De Nederlandse Reisopera – Wilminktheater, Enschede

De opera Tosca van Puccini was een rare ervaring. Spelend met tijd, plaats, setting. Ik vond het allemaal nogal verwarrend. De fraaie stem van Cavaradossi was daarin een lichtpuntje. De tweede akte vond ik nogal bombastisch, overdonderend, lawaaierig genoeg om te overwegen weg te gaan zelfs. In die gemengde gevoelens was ik, gezien een recensie in Trouw, niet de enige. Een traditionele setting met een gewone tijdlijn was mij veel liever geweest!

Moeilijke landen. Verhalen van een overlever – Jelle Brandt Corstius & Oleg Fateev

De voorstelling van Jelle Brandt Corstius botst met mijn onverwacht geboekte tripje Parijs dus annuleer ik Enschede en ga ik nog gauw naar Zwolle. Met dezelfde thematiek als de vorige voorstelling maar met nieuwe inhoud zet Jelle Brandt Corstius weer een mooie en deels ook herkenbare show neer: de Kaukasus komt veelvuldig langs, net als India. Ook Alaska, waar ik dan weer niets mee heb. Maar interessant zijn de verhalen wel. Een fijn avondje vermaak van een goede verteller, met de muzikale begeleiding van de Moldaviër Oleg Fateev.

In de lift. Marlon Kicken / Serieus?! Emiel van de Logt – Hof88, Almelo

Erg last minute boek ik het dubbelcabaret van Marlon Kicken (In de lift) en Emiel van de Logt (Serieus?!). Natuurlijk zonder enig idee of de voorstellingen of cabaretiers leuk zijn of niet. Emiel van de Logt heeft, tot mijn grote schrik, een stem als krijt op een krijtbord. zijn humor vind ik ook net niet leuk. Marlon Kicken, net als Van de Logt met zwaar Brabants accent, daarentegen is heel leuk. Gemoedelijk, grappig, subtiel. Een leuke verrassing dus.

Caribbean Combo – Amphion Theater, Doetinchem

Als kadootje voor moederdag wilden mijn zus en ik Bart met oma naar Caribbean Combo laten gaan. Maar toen ging Bart ineens naar Thailand en zaten mijn moeder en ik met zijn tweetjes bij de theatervoorstelling van Murth Mossel, Roué Verveer, Jandino Asporaat en Howard Komproe. En eerlijk is eerlijk, niet eerder heb ik zo hard gelachen bij een voorstelling. In een eenvoudige set-up doet elk van de vier cabaretiers zijn ding, omlijst door hun gezamenlijke geouwehoer ‘in de kleedkamer’. Een zalige avond waar ik met een zere buik van het lachen vandaan kwam. Een absolute aanrader!

Fenomeen. Rayen Panday – Stadstheater De Bond

Tijd voor een avondje theater met mijn neefje. De derde show die ik van Rayen Panday zie is leuk. Hij betrekt op een actieve manier het publiek en zet een vrolijke avond neer waarin hij het erg netjes houdt. De show heeft iets minder schwung dan de vorige twee maar toch is ‘t de moeite waard om een avondje naar Fenomeen te gaan. Naarmate de show vordert, wordt het ook steeds dynamischer. En in Stadstheater De Bond is er amper een grens tussen publiek en cabaretier, omdat de zaal overloopt in het podium. Dat komt de sfeer zeker ten goede!

Klimmen naar kruishoogte. Tosca Niterink en Anita Janssen – Stadstheater de Bond, Oldenzaal

Het leek me een leuke voorstelling, de show van Tosca Niterink en haar partner Anita Janssen, over de wandeltochten die ze maakte door heel Spanje. Wat er echter gebeurde: Niterink stond op het podium alsof ze flink beschonken was: ze spuugde zichzelf bij het praten en voorlezen regelmatig over de kin, raakte de draad kwijt in de stukken die ze voordroeg uit eigen boek, de show haperde een flink aantal keren waarbij Janssen haar weer op gang moest helpen. Wat een leuke voorstelling had kunnen zijn was nu een slap aftreksel én een bron van ergernis. Jammer. Dan maar het boek lezen.