Tell me your story. 100 jaar Afrikaans-Amerikaanse kunst – Kunsthal KAdE, Amersfoort

Op de eerste werkdag in Amersfoort gebruik ik de pauze (en iets meer) om de expositie Tell me your story te bekijken. De expositie toont 100 jaar Afrikaans-Amerikaanse kunst van artiesten als Kehinde Wiley, Henry Taylor, Kerry James Marshall, Devan Shimomaya en anderen. Veel kunstwerken zijn activistisch, enkele bijzonder grimmig en weer andere een weergave van een tijdsgewricht. Een indrukwekkende expositie en bijzonder getimed nu de Black Lives Matter-beweging steeds meer tractie krijgt.

Surrealisme – Cobra Museum, Amstelveen

De exposities in het Cobra Museum staan in het teken van surrealisme. In de ene expo de werken van het Boymans van Beuningen, de andere expo de werken van het Cobra Museum zelf. Zoals verwacht is de expo interessant maar niet helemaal mijn ding. Er hangen grote namen: Magritte, Ernst, Dali en meer. Op de benedenverdieping hangen werken van recentere aard, namelijk de stukken van de Amstelveen Triënnale.

Jan Cremer. Noordwaarts 2010-2020 – Museum Jan, Amstelveen

Onverwacht bleek er bij Museum Jan ook een expo te zijn van werken van Jan Cremer. De onstuimige, reliëfrijke werken van Cremer verbeelden vooral de zee: woeste golven met schuimkragen, indrukwekkend en soms zelfs angstaanjagend wild. Hier en daar worden de werken verbonden met fotografie uit de jaren dat Cremer op de grote vaart werkte en waarbij hij met name tochten naar het noorden ondernam (hence the name). Hoewel de werken enigszins monotoon worden als er zoveel soortgelijke naast elkaar hangen, was ik toch positief verrast de expo te zien. Heel wat anders natuurlijk dan Lichtenstein, waar ik voor kwam, maar een mooie aanvulling.

Roy Lichtenstein. Pop Art in print – Museum Jan, Amstelveen

Eerder zag ik in de Beurs van Berlage al eens een expo van pop art, waarbij een groot aantal werken uit de collectie van Lex Harding kwamen. Zo ook in Museum Jan waar het wereldberoemde Crying Girl de publiekstrekker is. In zijn grafische werken werkt Lichtenstein veelal met primaire kleuren (waar ik normaliter geen fan van ben), lijnen en stippen. Een mooie expo in een voor mij nog onbekend museum. Onbekend, in de zin dat ik er regelmatig iets over las maar er nog niet eerder een expo bezocht. En in dit geval was het het bezoek echt wel waard.

Picasso & Matisse. Beauty is a line – Rijksmuseum Twenthe

De expositie Picasso & Matisse stond nog op mijn verlanglijstje toen door corono het sociale leven lam gelegd werd. Zo’n twee weken na heropening van de musea bezocht ik de expositie. Klein maar fijn, met ook andere interessante kunstenaars zoals Jan Sluijters en Charley Toorop. Een aantal werken komen uit het Picassomuseum in Münster, waar ik natuurlijk regelmatig kom, maar een aantal zijn in bruikleen gegeven door banken in het Duitse Münster.
En een leuke bijkomstigheid is dat de andere zalen ook opnieuw ingericht zijn, en er werken hingen die ik niet eerder had gezien in dit museum, zoals een Marlene Dumas die ik niet vreselijk vond en een Tracy Emin, die ik niet eerder in Enschede zag. Het museum is dus (weer) een bezoek waard!

Keith Haring – Bozar, Brussel, België

De expositie Keith Haring in het Bozar reist de komende tijd door naar andere musea, ook dichter bij huis. Maar ik wilde niet wachten en vond het een goed excuus om naar Brussel af te reizen. En de expositie is de moeite waard! Naast bekendere werken zijn er ook kleinere stukken en wat werken die ik niet bij Haring verwacht had. Er zijn veel foto’s van werken die Haring in de openbare ruimte maakte en wat video’s wat de expositie verlevendigd. Heb je de kans, ga ‘m dan zeker zien. Na Brussel (t/m 19 april) is de expo vanaf 22 mei te zien bij het Folkwang in Essen.

Louise Bourgeois. To Unravel a Torment – Museum Voorlinden, Wassenaar

Na de expositie met een flink aantal sculpturen in de Rijksmuseumtuinen én een Maman in het congrescentrum van Doha, Qatar is het geweldig om deze overzichtstentoonstelling van Bourgeois in Nederland te kunnen zien. Veertig werken hangen er, van het Glenstone Museum, The Easton Foundation en Voorlinden zelf, in 8 zalen. De Maman in de tuin is de enige spin, maar wel de grootste die ze ooit heeft gemaakt. Haar vroege sculpturen zijn lang en slank, de daaropvolgende periode zijn haar sculpturen met name macaber. Haar tekeningen, schilderijen en textielwerken zijn verrassend, ondanks de vaak wel zware thematiek die er, gezien de titel van de expo, achter moet zitten. Haar installaties vragen wat meer verbeelding. Al met al een expositie die ik bijzonder mooi vind en waar ik erg van genoten heb.