Iriée Zamble. Paradiso – Amsterdam

Op Insta zag ik dat Paradiso een buitenexpositie met werken van de jonge kunstenaar Iriée Zamblé had, dus toen ik in Amsterdam was, was dit mijn eerste stop. En de expositie stelde niet teleur: zo’n twee dozijn portretten sieren de gevel met portretten van mensen van kleur, die volgens de kunstenaar normaliter in de kunst te weinig belicht worden. Blij dat ik de expo mee kon pakken.

Straat Museum – Amsterdam

Straat is het langverwachte street art museum op NDSM. Al jaren stond het museum ‘op het punt van openen’. En toen het eindelijk zover was, kwam corona er tussen. Maar ik ben er geweest! Er hangen schitterende werken van bijvoorbeeld Findac, AlexFaceBKK, David Shillinglaw, Alice Pasquini, David June Louf, Eddy Colla en vele anderen. Maar toch… ik vind street art op straat toch leuker, omdat dat de spanning van het spotten met zich meebrengt. En je vaker mooie kleine werkjes tegenkomt. Je wilt het niet missen maar tenzij ze met enige regelmaat vernieuwen, kun je buiten op NDSM net zo goed mooie werken spotten.

Galerie Beaubourg. Love or hate – Museum No Hero, Delden

Eén activiteit, dat is alles waar ik in een week vakantie toe gekomen ben. En wel een bezoekje aan Museum No Hero in Delden. Het museum heeft meestal meerdere, kleine exposities tegelijk. En ook nu, want ik kom voor Galerie Beaubourg. Love or hate, met o.a. Phillip Perrin’s manshoge scheermes en Malick Sadibé’s Les deux Coquins. Tegelijkertijd is er ook de expo met favorieten van Steenmeijer (de eigenaar/verzamelaar) en een zaal met Amerikaanse abstracten, met o.a. Al Held. De expo van Yves Saint Laurent spreekt me niet aan, met uitzondering van één tekening van zijn hand en de zaal die is ingericht als zijn huis in Marokko. Altijd leuk, een snel bezoek aan dit museum.

Tell me your story. 100 jaar Afrikaans-Amerikaanse kunst – Kunsthal KAdE, Amersfoort

Op de eerste werkdag in Amersfoort gebruik ik de pauze (en iets meer) om de expositie Tell me your story te bekijken. De expositie toont 100 jaar Afrikaans-Amerikaanse kunst van artiesten als Kehinde Wiley, Henry Taylor, Kerry James Marshall, Devan Shimomaya en anderen. Veel kunstwerken zijn activistisch, enkele bijzonder grimmig en weer andere een weergave van een tijdsgewricht. Een indrukwekkende expositie en bijzonder getimed nu de Black Lives Matter-beweging steeds meer tractie krijgt.

Surrealisme – Cobra Museum, Amstelveen

De exposities in het Cobra Museum staan in het teken van surrealisme. In de ene expo de werken van het Boymans van Beuningen, de andere expo de werken van het Cobra Museum zelf. Zoals verwacht is de expo interessant maar niet helemaal mijn ding. Er hangen grote namen: Magritte, Ernst, Dali en meer. Op de benedenverdieping hangen werken van recentere aard, namelijk de stukken van de Amstelveen Triënnale.

Jan Cremer. Noordwaarts 2010-2020 – Museum Jan, Amstelveen

Onverwacht bleek er bij Museum Jan ook een expo te zijn van werken van Jan Cremer. De onstuimige, reliëfrijke werken van Cremer verbeelden vooral de zee: woeste golven met schuimkragen, indrukwekkend en soms zelfs angstaanjagend wild. Hier en daar worden de werken verbonden met fotografie uit de jaren dat Cremer op de grote vaart werkte en waarbij hij met name tochten naar het noorden ondernam (hence the name). Hoewel de werken enigszins monotoon worden als er zoveel soortgelijke naast elkaar hangen, was ik toch positief verrast de expo te zien. Heel wat anders natuurlijk dan Lichtenstein, waar ik voor kwam, maar een mooie aanvulling.

Roy Lichtenstein. Pop Art in print – Museum Jan, Amstelveen

Eerder zag ik in de Beurs van Berlage al eens een expo van pop art, waarbij een groot aantal werken uit de collectie van Lex Harding kwamen. Zo ook in Museum Jan waar het wereldberoemde Crying Girl de publiekstrekker is. In zijn grafische werken werkt Lichtenstein veelal met primaire kleuren (waar ik normaliter geen fan van ben), lijnen en stippen. Een mooie expo in een voor mij nog onbekend museum. Onbekend, in de zin dat ik er regelmatig iets over las maar er nog niet eerder een expo bezocht. En in dit geval was het het bezoek echt wel waard.

World Press Photo Exhibition 2020 – Nieuwe Kerk, Amsterdam

Een ontzettend coronaproof route leidt in de Nieuwe Kerk door de wereldpremière van World Press Photo Exhibition 2020. Ruim 150 beelden en video’s is de tentoonstelling rijk. Grote vakken geven de ruimte aan die je kunt gebruiken om stil te staan en te kijken en een looppad voor als je wilt passeren. Ik vond de tentoonstelling dit jaar minder indrukwekkend dan andere jaren. Thematisch opgebouwd en toch vond ik er weinig echt uitspringen. Maar interessant is het altijd en het drukt je met je neus op de feiten dat er wel erg veel brandhaarden zijn die allemaal na hun korte ‘moment of fame’ eigenlijk weer in de vergetelheid schieten. Hoe triest dat ook is.

Venus & Mercury. Vivianne Sassen – Huis Marseille, Amsterdam

Vrijdag bezocht ik één van de meest bizarre expo’s van de laatste tijd. Venus & Mercury van Vivianne Sassen in het Huis Marseille verbind het Franse hof met hedendaagse fotografie. Bijzondere verhalen over homofilie aan het hof, standbeelden met ontbrekende ledematen, het frivole witte nachthemdje waarin een prinses of koningin geportretteerd werd, bloedlatingen en syfilis, héél veel syfilis. Needless to say dat ik er wel een keer doorheen was.

Picasso & Matisse. Beauty is a line – Rijksmuseum Twenthe

De expositie Picasso & Matisse stond nog op mijn verlanglijstje toen door corono het sociale leven lam gelegd werd. Zo’n twee weken na heropening van de musea bezocht ik de expositie. Klein maar fijn, met ook andere interessante kunstenaars zoals Jan Sluijters en Charley Toorop. Een aantal werken komen uit het Picassomuseum in Münster, waar ik natuurlijk regelmatig kom, maar een aantal zijn in bruikleen gegeven door banken in het Duitse Münster.
En een leuke bijkomstigheid is dat de andere zalen ook opnieuw ingericht zijn, en er werken hingen die ik niet eerder had gezien in dit museum, zoals een Marlene Dumas die ik niet vreselijk vond en een Tracy Emin, die ik niet eerder in Enschede zag. Het museum is dus (weer) een bezoek waard!

Keith Haring – Bozar, Brussel, België

De expositie Keith Haring in het Bozar reist de komende tijd door naar andere musea, ook dichter bij huis. Maar ik wilde niet wachten en vond het een goed excuus om naar Brussel af te reizen. En de expositie is de moeite waard! Naast bekendere werken zijn er ook kleinere stukken en wat werken die ik niet bij Haring verwacht had. Er zijn veel foto’s van werken die Haring in de openbare ruimte maakte en wat video’s wat de expositie verlevendigd. Heb je de kans, ga ‘m dan zeker zien. Na Brussel (t/m 19 april) is de expo vanaf 22 mei te zien bij het Folkwang in Essen.

Whereabouts. Alice Pasquini – Art 3035 Gallery, Amsterdam

Toen ik las dat Art 3035 Gallery een expo had van Alice Pasquini, moest ik er natuurlijk wel naartoe. In een reeks ansichtkaarten stuurde ze tekeningen van over de hele wereld (waaronder ook eentje vanuit de Azoren, waar ik heen zou gaan). De kleine tekeningen zijn klein en fijn en zo op een rij heel mooi. De grotere werken boven zijn natuurlijk ook geweldig, in haar geheel eigen stijl. Aanrader, deze gallery!

20 – O.D. Gallery, Amsterdam

Er is in dit nieuwe jaar ook een nieuwe expositie bij O.D. Gallery. Naast een grote Ottograph en een flink aantal kleinere en betaalbare, zijn er ook veel artiesten waar ik nog nooit van gehoord heb, zoals de Braziliaan Andre Mogle. Zijn groene figuurtje gemaakt van natuur spreekt me direct aan. Verder zijn er artiesten als Laurens van Gurp (zwart/wit tekeningen), Tiago Galo (ook mooi) en foto’s van het werk van Street Art Frankey. Weer een interessant bezoekje.

 

Monet. Tuinen van verbeelding – Kunstmuseum, Den Haag

Op het moment dat ik Monet. Tuinen van verbeelding bezoek, kun je over de hoofden lopen. De laatste week van deze expositie is ingegaan en het is absurd druk. Maar ik mag gewoon naar binnen. Met de bijgeleverde achtergrondinformatie om de werken te duiden, krijg je een mooi compleet plaatje. Het is interessant om te lezen dat de doeken rond de tijd van het overlijden van Monet absoluut niet op waarde geschat werden. Sterker nog: verguisd werden. De werken schijnen 25 jaar in het voormalige atelier/woonhuis van Monet weggepieterd te hebben voor ze herontdekt werden. En hoewel niet allemaal even indrukwekkend (zoals de werken uit de periode dat Monet blind werd), ze zijn de moeite waard: kleurrijk, afkaderend, in de tijd plaatsend en gewoon mooi natuurlijk. Blij dus, dat ik deze expositie nog mee heb kunnen pakken.

Louise Bourgeois. To Unravel a Torment – Museum Voorlinden, Wassenaar

Na de expositie met een flink aantal sculpturen in de Rijksmuseumtuinen én een Maman in het congrescentrum van Doha, Qatar is het geweldig om deze overzichtstentoonstelling van Bourgeois in Nederland te kunnen zien. Veertig werken hangen er, van het Glenstone Museum, The Easton Foundation en Voorlinden zelf, in 8 zalen. De Maman in de tuin is de enige spin, maar wel de grootste die ze ooit heeft gemaakt. Haar vroege sculpturen zijn lang en slank, de daaropvolgende periode zijn haar sculpturen met name macaber. Haar tekeningen, schilderijen en textielwerken zijn verrassend, ondanks de vaak wel zware thematiek die er, gezien de titel van de expo, achter moet zitten. Haar installaties vragen wat meer verbeelding. Al met al een expositie die ik bijzonder mooi vind en waar ik erg van genoten heb.

Anselm Kiefer – Museum Voorlinden, Wassenaar

Museum Voorlinden exposeert 5 werken van Anselm Kiefer in de tuinzaal. Kiefer, geboren aan het einde van de Tweede Wereldoorlog, heeft in zijn werken de oorlog als rode draad. Drie enorme werken met een enorme gelaagdheid van materialen hangen er, een sculptuur van wat lood lijkt en een installatie van blaadjes in een glazen cabine. De schilderijen zijn donker, duister en indrukwekkend. Het luchtige van de installatie van blaadjes daarmee in schril contrast. Zijn werken kwam ik al vaker tegen, vaak in Duitsland maar ook op onverwachte andere plekken. Mooi om even mee te pakken naast de expo van Louise Bourgeois.

National Museum of Qatar

Het National Museum of Qatar is magistraal. Er is geen ander woord voor het door Jean Nouvel ontwerpen gebouw. De stralend witte lagen van het geschulpte gebouw zijn van verre te zien. Het museum is een enorm gebouw dat in een cirkelvorm verschillende exposities herbergt: zo is er het natuurhistorisch gedeelte, is er een oud paleis, een expositie van juwelen (die ik niet wilde zien en de suppoost daarmee op stang joeg). Maar ook een volkenkundig gedeelte waar de culturele erfenis van Qatar te zien is, waar dit grote, traditionele gezichtsbedekkende masker van nomadenvrouwen het uithangbord van is. Een schitterend gebouw, van buiten én van binnen maar de collectie was voor mij een beetje teveel van het goede.

Look. Andrii Abhinava Chernovil – Katara Cultural Village, Doha, Qatar

Het Katara Cultural Village zou één groot cultureel geheel moeten zijn. Vanaf de metro kom je in een soort doolhof van gebouwen formaat Bijenkorf, te beginnen met Galerie Lafayette, en doorzettend in gebouwen die zuiver op Qatari gericht zijn met producten die binnen hun maatschappij passen. De beloofde cultuur blijft onzichtbaar, misschien verstopt in één van de grotere gebouwen, of nu gewoon niet aanwezig. Het enige wat ik tegenkom is een kleine expositie van schilderijen over Qatar van de Oekraïense schilder Andrii Abhinava Chernovil. Zweverige, bijna impressionistische schilderijen met rare lijsten. Een kleine expo die leuk was om even de warmte voor uit te stappen maar verder niet heel schokkend.

El Anatsui. Triumphant Scale & Women in Society – Mathaf Museum of Modern Art, Doha, Qatar

Het Mathaf Museum of Modern Art in Doha ligt zo’n 15 km van Souq Waqif, het hart van Doha. Met het OV kom je er lastig dus nam ik een taxi. Op het moment van bezoek is er een tijdelijke expositie van El Anatsui, een artiest geboren in Ghana, die later veel omzwervingen maakte. De expositie opent met enorme werken, een soort gordijnen, gemaakt van aan elkaar gehechte flessendoppen en andere soortgelijke materialen. Ze zijn enkele meters bij enkele meters groot en enorm indrukwekkend. Verder zijn er bewerkte houten sculpturen uit zijn vroege perioden en mooie schilderijen van de laatste jaren. Een interessante artiest om kennis mee te maken.

De vaste expositie is zo mogelijk nog interessanter. Onder de titel Women in Society hangen er werken van vrouwelijke kunstenaars of van vrouwen in werken van mannelijke kunstenaars uit Qatar en het (arabische) buitenland. Dit werk van Ismail Fattah sprak me, net als het werk dat er naast hing, in het bijzonder aan. Dit museum mag je eigenlijk niet overslaan als je naar Doha gaat!