Celebrating four decades of ground-breaking contemporary art, The Long Now is an expansive group show presenting new works by iconic artists closely associated with the Gallery’s dynamic history, alongside fresh voices from a new generation.
The Long Now takes its name from a concept of fostering long-term thinking and challenging throwaway culture. Newly created works appear alongside historic pieces that remain impactful and relevant, continuing Saatchi Gallery’s tradition of showing art of the present while giving artists the space to realise ambitious ideas.
The exhibition opens with works exploring process and mark-making – a fundamental human gesture reimagined by Alice Anderson, Rannva Kunoy and Carolina Mazzolari. This spirit of experimentation runs through works by Tim Noble, André Butzer, Dan Colen, Jake Chapman and Polly Morgan, who push subject, style and scale.
At the centre stands Jenny Saville’s monumental Passage (2004). Combining strength and beauty, it exemplifies her ambition to “be a painter of modern life, and modern bodies.” The work anchors the exhibition’s energy, inviting a powerful and intimate encounter with the human form.
Painting, a constant in Saatchi Gallery’s programme, is further represented by Alex Katz, Michael Raedecker, Ansel Krut, Martine Poppe and Jo Dennis, alongside new and emerging voices who continue to expand the medium’s possibilities.
Immersive installations shift the focus from viewing to participation. Allan Kaprow’s YARD, with its chaotic arrangement of tyres, encourages movement and play, while Conrad Shawcross’s suspended Golden Lotus (Inverted) transforms a vintage car into a kinetic sculpture, prompting reflection on transformation, agency and the role of the viewer.
The exhibition raises questions of technology and the future, with Chino Moya, Mat Collishaw and Tom Hunter reflecting on surveillance, automation and AI – considering how the digital world permeates contemporary life.
Themes of fragility and climate change weave throughout. Gavin Turk’s fractured Bardo suggests cultural decay and the precarious balance between permanence and collapse, while works by Olafur Eliasson, Chris Levine and Frankie Boyle use light to create moments of contemplation. Environmental concerns are explored by Edward Burtynsky, Steven Parrino, Peter Buggenhout, Ibrahim Mahama, Ximena Garrido Lecca and Christopher Le Brun, who address extraction, waste and renewal.
Curated by Philippa Adams (Senior Director, Saatchi Gallery 1999- 2020).
Featured artists: Alice Anderson, Olivia Bax, Frankie Boyle, Edward Burtynsky, Peter Buggenhout, André Butzer, Jake Chapman, Mat Collishaw, Dan Colen, John Currin, Jo Dennis, Zhivago Duncan, Olafur Eliasson, Rafael Gómezbarros, Ximena Garrido-Lecca, Damien Hirst, Tom Hunter, Henry Hudson, Alex Katz, Allan Kaprow, Maria Kreyn, Ansel Krut, Rannva Kunoy, Christopher Le Brun, Chris Levine, Ibrahim Mahama, Carolina Mazzolari, Jeff McMillan, Misha Milovanovich, Polly Morgan, Ryan Mosley, Chino Moya, Tim Noble, Alejandro Ospina, Steven Parrino, Martine Poppe, Michael Raedecker, Sterling Ruby, Jenny Saville, Petroc Sesti, Conrad Shawcross, Soheila Sokhanvari, John Squire, Dima Srouji, Gavin Turk, Richard Wilson, Alexi Williams Wynn.
This permanent gallery explores trust, identity and health in a changing world.
Dit blijft een van de leukere galeries in Parijs. Gehuisvest in de Marais, in een soort loodsachtige ruimte met ruwe muren en ongelijke fabrieksvloeren exposeren hier de meest bijzondere kunstenaars. Ik kan niet inschatten in welke mate dit al bekende kunstenaars zijn, want voor mij zijn ze telkens nieuw. Deze keer werken van: 
Dankzij een 
My Oma is een tentoonstellingsproject dat zich richt op de figuur van de grootmoeder.
Als ik even binnenstap bij Kunstinstituut Melly, geeft de kassier aan dat ik even op de website moet kijken. En dan blijkt dat ik vergeten was dat er een expo van Pris Roos in Rotterdam is. Jaiks. En wel in Tent, het platform voor hedendaagse kunst in de Witte de Withstraat. Het zijn mixed-media installaties met portretten van negen individuen. De geportretteerden ontvouwen hun gelaagde reis door middel van gesprekken met de kunstenaar, vastgelegd in audiofragmenten. Met de solotentoonstelling ‘what it is, what it means and what i would like it to be’ creëert Roos een ruimte waarin je je eigen familiegevoel kunt onderzoeken en je thuis kunt voelen.
Expo van kunstenaars die de stad observeren en hun reflecties in tekeningen verbeelden: de stadstekenaars. Dit jaar hebben Xaviera Altena, Johan Kleinjan en Nuno Orlando de taak de spanning tussen stad en natuur in beeld te brengen. Kunsthal Rotterdam toont het eindresultaat in de tentoonstelling ‘Getekend: Rotterdam! Urban Jungle’, te zien vanaf zaterdag 14 oktober.
Mooie werken, allemaal gebaseerd op rampspoed, politiek falen of schrijnende situaties in de wereld. In deze expo ook een aantal werken die ik al eerder zag. Zo is de installatie van fietsen hier een centraal werk. Waar ik die zag, weet ik niet meer. Maar uit de expo in Cambridge was hier behang gemaakt en het trio aan foto’s waarop WeiWei een oude Mingvaas vernietigt hing er ook. En eerder zag ik het werk met de duizenden zonnebloemzaadjes al. Ook van deze weet ik niet precies waar. Maar er hingen en stonden ook veel nieuwe werken, die ik niet eerder zag. Zo vond ik het werk van het verwrongen vlechtstaal misschien wel het meest indrukwekkend: vlechtstaal uit scholen die tijdens een aardbeving het begaven, vanwege het gebruik van ondermaatse materialen met als gevolg heel veel dode kinderen, en ouders die bij hun zoektocht naar hun kinderen gearresteerd waren omdat de Chinese overheid de waarheid wilde verdoezelen. Bijzonder goede expo.
Israëlische kunstenaar Doron Langberg schildert m.n. zijn relaties, aangevuld met een aantal mooie schilderijen van planten.
Schitterende eerste solotentoonstelling van AiRich, waarin de kunstenaar niet alleen de zwarte identiteit verkent maar ook haar eigen Afro-Surinaamse wortels. Dit laatste doet ze met name in de serie Den Doro, waarin ze van Surinaamse klederdracht muteert naar futuristische, mythische wezens. Toen ik de aankondiging voor deze expo zag was ik vooral getriggerd door de kopieën van Grace Jones, maar de voorstelling was zoveel meer. En dat ik nog even een rondje kon lopen langs de expo van Yayoi Kusama die ik eerder al hier in het Stedelijk bekeek, dat was ook mooi meegenomen.
Ik liep door de Marais voor een andere expositie en kwam deze expo bij toeval tegen. In een oud fabrieksgebouw stonden diverse interessante werken. Met name de lamp van @@@ sprak me erg aan. Leuk om even mee te pakken.
Soms zie je ineens vanuit je ooghoek iets dat je aandacht trekt. In dit geval de expo Amexica. Hedendaagse kunst uit Mexico vult een kleine gallery in het Cultural Institute of Mexico in Parijs. Met verschillende kunstenaars een mate van raar tot bizar, zoals deze behoorlijk levensechte hand.
Het MOCTA is een bijzonder klein museum in de oude dierentuin van Emmen. Het Museum of Contemporary Tibetan Art is opgezet rondom, met name, Tashi Norbu’s kunstwerken, aangevuld met een aantal andere hedendaagse kunstenaars van Tibetaanse afkomst. Het klinkt oneerbieding, maar ik vind de kunst een hoog kitschgehalte hebben. Het is leuk om een half uurtje door te brengen, als je toch in de buurt bent.
Group show Lena Kuzmich, Abel Hartooni and…
De expositie RETWEET gaat over delen, uitwisselen en verbinden. Kunstenaars zijn uitgenodigd om, in overleg met elkaar, hun werk te combineren tot een geheel. Werken worden naast elkaar en tegenover elkaar geplaatst in verrassende combinaties. Soms spreekt het elkaar tegen en soms versterkt het werk elkaar. Er zijn werken van kunstenaars die dezelfde fascinatie hebben en ook van kunstenaars die een zelfde thema totaal anders benaderen. Kunstenaar?
Eén activiteit, dat is alles waar ik in een week vakantie toe gekomen ben. En wel een bezoekje aan Museum No Hero in Delden. Het museum heeft meestal meerdere, kleine exposities tegelijk. En ook nu, want ik kom voor Galerie Beaubourg. Love or hate, met o.a. Phillip Perrin’s manshoge scheermes en Malick Sadibé’s Les deux Coquins. Tegelijkertijd is er ook de expo met favorieten van Steenmeijer (de eigenaar/verzamelaar) en een zaal met Amerikaanse abstracten, met o.a. Al Held. De expo van Yves Saint Laurent spreekt me niet aan, met uitzondering van één tekening van zijn hand en de zaal die is ingericht als zijn huis in Marokko. Altijd leuk, een snel bezoek aan dit museum.