Van Lichtekooi en Zwiepkanarie – Stella Bergsma en Sylvia Witteman (2019)

Mijn eerste luisterboek. Het had wat denkwerk nodig voor ik er klaar voor was, voor een luisterboek. De truc zat ‘m in het verhogen van de afspeelsnelheid en de korte verhalen die precies goed zijn voor het luisteren tijdens het wandelen. Stella Bergsma en Sylvia Witteman geven hun gedachten rondom en associaties bij allerlei ‘vergeten woorden’ uit de Nederlandse taal. Prima te doen!

Gemeente zegt ik Nederlands leren – Said El Haji (2020)

Said El Haji schrijft columns over zijn werk als NT2 docent. Hij verhaalt over leerlingen die overvraagd worden omdat ze praktisch of geheel analfabeet zijn, over leerlingen rond pensioengerechtigde leeftijd die de cursus gebruiken om het huis uit te zijn. Of over dominante mannen die de show voor zichzelf opeisen. Leerlingen die altijd ziekte voorwenden om onder de lessen uit te komen of Riffijnse Marokkanen die aanspraak doen op een verwantschap die El Haji zelf niet ervaart. En hoewel El Haji het lang vol lijkt te houden, doen de verhalen nergens vermoeden dat hij voldoening haalt uit zijn werk. Of dat zijn werk enig verschil maakt. Dat is best bizar.

Superlogisch – Ionica Smeets (2019)

Een boek over wiskunde, wie had gedacht dat ik die zou lezen? Ikzelf allerminst. Als Bart vraagt of ik ‘m wil helpen met wiskunde, begin ik al te hyperventileren. Maar Ionica Smeets schrijft ontzettend toegankelijk en met zo’n enthousiasme voor cijfers, dat je meegenomen wordt in het verhaal, ook al snap je er mét uitleg nog steeds niets van. En dat ik het boek überhaupt oppakte, komt omdat Smeets op een conferentie ooit vreselijk veel indruk maakte met haar benadering van communicatie. Eerlijk is eerlijk.

Alles begint en eindigt met familie – Fidan Ekiz (2019)

Een bundeling van columns over Fidan Ekiz’ relatie tot haar vader, tot Nederland, tot Nederlandse moslims maar bovenal tot haar vader. In veel columns verkent ze de binding van haar familie met Nederland, het tweede vaderland nadat haar ouders op jonge leeftijd naar Nederland verhuizen. Het is een persoonlijk relaas, maar ook een die ze koppelt aan wat ze om zich heen ziet gebeuren. Een interessant boek.

Je moet opschrijven dat hier niets gebeurt – Marcel van Roosmalen (2018)

De beste reportages, is de subtitel van Je moet opschrijven dat hier niets gebeurt van Marcel van Roosmalen. Nou, dat zou best kunnen maar het grootste gedeelte van de driehonderdvijftig pagina’s aan reportages gaat over voetbal en dan in het bijzonder Vitesse, of politiek. Dat was wel even doorbikkelen. Het beginverhaal en de laatste paar verhalen zijn wel okay maar ze halen het niet bij de verhalen uit ik ben (s)normaal.

Japan in honderd kleine stukjes – Paulien Cornelisse (2020)

Paulien Cornelisse verhaalt in Japan in honderd kleine stukjes op de van haar bekende manier over taal, maar dit keer over de Japanse taal. En dat is leuk, want tegelijkertijd worden ook Japanse gebruiken, cultuur en andere wetenswaardigheden belicht en dat is een feest van herkenning. Reizen in Japan is een belevenis op zich en met dit boek beleef je al die kleine dingetjes weer, zoals dat sushi geen dagelijks eten is voor Japanners, dat je een apparaat in je wc dat je nooit ziet, niet klakkeloos vertrouwt, dat een warme wc-bril altijd een beetje een jakkes-effect heeft tot je je realiseert dat ie verwarmd wordt en niet nog warm is van een voorganger. Maar bovenal: als niet-Japanner word je geacht natto vies te vinden. Da’s een enorme geruststelling.

Boodschappen zonder leesbril – Sylvia Witteman (2019)

Weer een typische Sylvia Witteman: Boodschappen zonder leesbril. Ze weet vaak de controverse op te roepen maar over het algemeen zijn haar columns gewoon leuk. Observaties die ze doet als ze de stad doorkruist, boodschappen doet. Sommige zijn gezellig, andere kritisch, een enkele grof een andere weer meelevend. Zo’n nieuwe bundeling van columns is altijd fijn omdat ik ze niet altijd in de krant lees.

Mag ik even iets tegen je aanhouden – Japke-d. Bouma (2018)

Wat is er toch zo leuk aan boeken over taal en taalexcessen? Het boek Mag ik even iets tegen je aanhouden? van Japke-d. Bouma is net een tandje inhoudelijker dan de boeken van bijvoorbeeld Paulien Cornelisse en leest dus iets minder snel weg maar daar krijg je ook een stukje inhoud voor terug. Eigenlijk wil ik nu het liefst haar nieuwste boek halen!

Gekke wijven – Sylvia Witteman (2014)

In het Lindaboek Gekke wijven van Sylvia Witteman gaat het dadwerkelijk alleen maar over ‘gekke wijven’. Het is teveel van het goede, zo bijeen gebracht en dit vind ik dan ook het minst leuke boek uit de lange rij boeken die ze heeft uitgebracht. Maar met het uitlezen van dit boek ben ik wel helemaal bij met alle boeken van haar hand.

Plastic rozen – Sylvia Witteman (2015)

Een paar keer twijfelde ik of ik de verzamelde columns van Sylvia Witteman moest kopen. Dat gold zeker voor Plastic Rozen, vooral omdat de reviews aangaven dat er (veel) verhalen in stonden die al eerder gepubliceerd waren. Maar ook na het lezen van Plastic rozen valt het me 100% mee. Ik heb maar twee verhalen ontdekt die ik al kende. Dus het was gewoon weer lekker genieten van de, soms recht voor z’n raap, verhalen van Witteman. Lekker!

Er speelde nog net geen draaiorgel – Sylvia Witteman (2018)

Een veelgelezen klacht bij de verzamelde columns van Sylvia Witteman is dat mensen de columns al elders hebben gelezen, voor ze in de boekjes terecht komen. En dat kan natuurlijk, maar in Er speelde nog nét geen draaiorgel uit 2018 stonden er maar twee die ik al gelezen had. Dus gewoon 189 pagina’s nieuwe verhaaltjes. Over én uit Amsterdam. Zalig om met mijn snipverkouden hoofd mee op de bank te hangen. Op zich was het al bijzonder trouwens, dat ik helemaal gemist had dat dit boekje er was. En in oktober komt er alweer een nieuwe bundel.

Typisch Russisch – Derk Sauer (2003)

Een fijne verzameling van columns van mediamagnaat Derk Sauer, over hoe hij zijn media-imperium in Rusland opzette. De avonturen, de gevaren en de geneugten van Rusland net na de val van de Sovjet-Unie: van het leven in datsja’s, de politieke valkuilen, wel of niet betalen aan corrupte overheidsorganen, de aanslagen op journalisten die ook zijn medewerkers raken maar ook de verhoudingen tot de Russen, hun gastvrijheid en bijzonderheden.

Iets om naar uit te kijken – Georgina Verbaan (2018)

Het hoofd van Georgina Verbaan houdt nooit op, als ik haar verzamelde columns in Iets om naar uit te kijken mag geloven. Of het nu angsten zijn, of irrationele gedachten, een drempel om met mensen te interacteren, alles moet door een haag aan emoties, gedachten en overwegingen. Ze beschrijft dit op bijzondere en vaak ook humoristische wijze maar ik ontkom er niet aan dat ik soms denk: met al dat gedoe wordt je leven wel heel complex, wat zielig! Maar ook deze tweede bundeling is het lezen wel waard.

Ik ben (s)normaal – Marcel van Roosmalen (2014)

Alweer een boek met columns. En dat is best handig als je niet lang achter elkaar door kunt lezen. Ik ben (s)normaal van Marcel an Roosmalen’s bundel van columns staat vol met leuke verhalen over hoe de wereld van een columnschrijver eruit ziet: de zinnige en onzinnige klussen die op Van Roosmalen afkomen en zijn ontmoetingen met altijd een wat cynische of sarcastische ondertoon. En dat leest lekker weg.

Het wonder dat niet omvalt – Ernest van der Kwast (2016)

Ernest van der Kwast schrijft lekker. Of het nu zijn Mama Tandoori is, of zijn romans over Italië. Of deze bundeling van columns over alledaagse Rotterdammers, die in elk van zijn verhaaltjes helden worden. Hij houdt je in de greep met zijn fijne manier van schrijven. Van een politieagent die op straat mensen aan zijn tafeltje ontvangt of een messenmaker die bijzondere messen maakt. Of de fietsenmaker die geen opvolger meer heeft. Maar ook de twee marktkramen waarbij de ene broer vrolijk en blij lijkt en de ander een stuk minder gelukkig. Het leest lekker weg! Zeker als je telkens maar kort de tijd hebt om je boek even op te pakken.

De poncho must go on – Tosca Niterink (2018)

Eerder dit jaar zat ik in een theater te kijken naar een ladderzatte Tosca Niterink die verhaalde over haar bedevaartsreizen samen met haar partner Annie. Gelukkig bleek het boek dat ze schreef over hetzelfde onderwerp veel grappiger en samenhangender, nou goed: een beetje samenhangender. Ook de columns van het NRC, die in het boek De poncho must go on, over bedevaartsreizen door Spanje, Chili, Nederland en Korea zijn van de variatie ‘niet iets te hilarisch beschreven’ maar tussen de bedrijven door herken je het gevoel van reizen, van het observeren van andere culturen. Dus al met al is ook dit boek voor de reiziger weer vol met herkenning en weer vermakelijk genoeg!

Taal voor de leuk – Paulien Cornelisse (2018)

Lekker, eindelijk weer eens een nieuwe Paulien Cornelisse over taal. Woordspelingen, rare connotaties, observaties… Cornelisse weet er altijd een mooie draai aan te geven. En daardoor word je zelf alerter op de bijzonderheden van de Nederlandse taal (of de Engelse, for that matter). Het boek is (op)gevuld met illustrerende tekeningetjes van haar eigen hand. Dit is toch echt Cornelisse’s kracht!

We zijn hier niet in China – Sylvia Witteman (2018)

Het boek We zijn hier niet in China van Sylvia Witteman is de gebruikelijke verzameling columns. En dat is fijn! Precies wat je verwacht: columns over de observaties van Witteman in Amsterdam of een naargeestig vakantiepark in het zuiden van het land.  Observaties om om te lachen of om kromme tenen van te krijgen. Maar altijd met de Witteman-twist. Nu laat ik me met regelmaat verleiden om haar columns op de Volkskrantsite te lezen, en dat is een beetje jammer omdat je in het boek dan veel bekends tegenkomt. But you can’t have it both ways…

I’m judging you. The do-better manual. – Luvvie Ajayi (2016)

Luvvie Ajayi’s boek I’m judging you wordt de hemel in geprezen voor haar scherpe kritiek op alles van feminisme tot rape-culture en van slechte vrienden tot aan white privilege. En inderdaad de teksten zijn scherp en geven nieuwe invalshoeken waardoor je bepaalde onderwerpen ineens in een nieuw licht ziet. Maar over het algemeen vind ik haar teksten behoorlijk lang van stof. Standpunten worden minstens 2 tot 3x herhaald, weliswaar in andere bewoordingen maar dat maakt de teksten langdradig en niet doelgericht. Dus: goede insteek, uitvoering had korter en krachtiger gemogen. (See what I did here?)